Loading...
نیمکت اینترنتی، سایت آموزشی، خبری و تحصیلی استاد، دانشجو و کارشناسان آموزشی
بازیابی رمز عبور

دبیرستان فردوسی تبریز، واحد آموزشی ماندگار شد

دبیرستان فردوسی تبریز، واحد آموزشی ماندگار شد

روزنامه صائب تبریز چاپ تبریز از انتخاب دبیرستان فردوسی تبریز به عنوان واحد آموزشی ماندگار با مصوبه شورای عالی آموزش و پرورش به دلیل قدمت تاریخی و سوابق درخشان علمی و آموزشی آن خبر داده است.

این مدرسه از سال تحصیلی 89- 90 با رعایت مصوبه چگونگی اداره مدارس ماندگار فعالیت جدید خود را آغاز کرده است.

دبیرستان فردوسی تبریز به سال 1295 تاسیس و یکی از با سابقه ترین مدارس ایران به شمار می رود که ابتدا با نام محمدیه و یا دبیرستان متوسطه فعالیت می کرد که آلمانی ها آن را ساخته بودند.

مدیر این دبیرستان گفت: این دبیرستان فارغ التحصیلان برجسته در حوزه علم، فرهنگ و آموزش همچون دکتر اکبریه، دکتر دیلمی پور، دکتر قندی ها، دکتر ملکی، دکتر بیگلو، مهندس نوین، حجت الاسلام میر تاج الدینی، حامد ابراهیم پور و عبدالله تجلی داشته است.


غلامرضا حسن زاده با اشاره به اینکه این دبیرستان از سال 1313 مصادف با جشنواره هزاره تولد فردوسی نامش تغییر یافت، افزود: اکنون در این دبیرستان به خاطر خیل مراجعان و استقبال کنندگان از تحصیل در این واحد آموزشی به صورت دو نوبتی فعالیت می کند.

دبیرستان فردوسی در خیابان شریعتی تبریز در هفتم مهر سال 1381 به شمارهٔ 6175 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

دکتر جعفر دادمنش (از بزرگان رشته دندانپزشکی ایران)، دکتر کاظم عدادی ابراهیمی (از پیشکسوتان پزشکی کودکان)، پروفسور فرید (پدر جغرافی ایران) و ساموئل خاچیکیان (بنیانگذار سینمای وحشت در ایران) و صدها چهره و شخصیت برجسته دیگر در زمره کسانی هستند که سالی یا چند سالی را در مکتب دبیرستان فردوسی تحصیل کرده و همگی به دوران دانش آموزی شان در این مکان علمی آموزشی بالیده اند و در خاطرات شان از آن دوران به نیکی و خوشی یاد کرده اند. 

 

از دبیرستان فردوسی تبریز بیشتر بدانید:

مدرسه فردوسی تبریز، تنها مدرسه ایرانی است که شانه به شانه با دبیرستان البرز تهران رقابت می کرد و اگر البرز هر سال از 10 نفر 9 نفر قبولی در آزمون ورودی دانشگاه ها می داد، فردوسی نیز همین تعداد و یا دستکم هشت نفر از هر 10 نفر پذیرفته شده در دانشگاه ها داشت. 

اما افسوس که امروزه دبیرستان تاریخی شهر تبریز فقط اسمی از آن به سهم برده و در پرونده این مرکز فرهنگی ادبی که دربرگیرنده عناصری مانند شناسنامه، شخصیت های برجسته در سطوح ملی، منطقه ای و بین المللی و ... است، هیچ نشانی از میراث 97 ساله در آن به چشم نمی خورد.

احتمالا شما هم جزو افراد بی شماری باشید که در این دبیرستان تحصیل کرده اید و اگر گردشگری درباره جاهای دیدنی تبریز و معرفی یک مدرسه تاریخی و زیبا سووال کند بی درنگ نام دبیرستان فردوسی به ذهنتان خطور می کند.

اما برای معرفی این مکان ارزشمند و میراثی که در نگاه اول هیچ نشانی از بزرگی و عظمت تاریخی بر سردر خود ندارد، گامی برداشته نشده است. 

موزه مدرسه فردوسی طرحی ملی است که پس از پایان عملیات مرمتی آن مدیریت موزه به عهده اداره کل آموزش و پرورش آذربایجان شرقی سپرده می شود ولی تاکنون به سرانجامی نرسیده است. 

به گفته مدیر کل آموزش و پروش آذربایجان شرقی، بخشی از دبیرستان فردوسی ثبت ملی شده و نگهداری، مرمت و پایدارسازی آن بر عهده میراث فرهنگی است که باید در این جهت سرعت عمل و تلاش بیشتری به خرج دهد. 

واقعیت این است که آنچه امروز به عنوان دبیرستان و مرکز پیش دانشگاهی فردوسی شناخته می شود، خاطرات بسیاری را به بلندای 97 سال در دل خود جای داده و خواهی نخواهی به بخشی از تاریخ معاصر تبریز تبدیل شده است. 

در فضای مقابل ایوان ساختمان تاریخی غربی مدرسه، هنوز هم که هنوز است می توان با نگاهی گذرا به درختان تبریزی کهنسال بلند و قطور که در حیاط مدرسه جا خوش کرده و در همان ابتدای ورودی حیاط مدرسه، پرده گونه ای از رویدادهای این همه سال یکی از قدیمی ترین مراکز آموزشی – علمی ایران را از جلو چشم گذراند و به قول شهریار شیرین سخن که خود دانش آموخته این دبیرستان بود:ˈ بیر سینما پرده سی دیر گوزومده هی اوتوروب سیر ائدرم اوزومدهˈ. 

بازدید کننده دبیرستان فردوسی به محض ورود به فضای مدرسه و مشاهده ایوان زیبای آن در یک طرف و ساختمان مدیریت در طرف دیگر بدون اینکه خود متوجه باشد، دست در دست ماشین زمان می دهد تا او را به سال ها قبل، زمانی که مرحومان اسماعیل امیرخیزی و میرزا تقی خان رفعت در کلاس های این مدرسه در محله ولیعهدنشین ششگلان به شکلی تلویحی جدل سرودن شعر به سبک قدما و نو پیشه کرده بودند، ببرد، روزهایی که دانش آموزان و استادان مدرسه برای مقابله با قرارداد ننگین 1917 وثوق الدوله نهضت آزادیستان را بر پا کرده بودند و... محبوبیت، شهرت و بزرگی این مدرسه تاریخی به اهل فرهنگ و فرهیختگان ادبی تبریز محدود نمانده بود و سیاسیون نیز از این تریبون برای پیشبرد اهداف خود استفاده ها کردند. 

به اذعان بیشتر بزرگان تاریخ معاصر کشور، دبیرستان فردوسی تبریز که بسیاری از درس خواندگان و مدرسان دوره نخستین آن در دهه دوم قرن حاضر شمسی در زمره استادان بنام و خوشنام دانشگاه تهران درآمدند، به دلیل سطح دانش و معلومات معلمان و شاگردان آن بیشتر در حد یک دانشگاه کوچک در چشم بزرگان آن دوره مطرح بوده تا به عنوان مدرسه به آن مفهومی که در اذهان است. 

در گذشته دبیرستان فردوسی امروزی نه تنها یکی از بهترین مدارس ایران محسوب می شد، بلکه به شکلی غیررسمی، محلی برای تربیت نسل آینده معلمان موفق تبریزی نیز به شمار می رفت، به این معنا که مرحوم محمدعلی خان تربیت که مدیریت فرهنگ آذربایجان در فاصله سال های 1300 تا 1304 را به عهده داشت، در این ایام، برای نظم بخشیدن به کار معلمان که بدون داشتن شرایط لازم، به تدریس می پرداختند مدرسان را موظف کرد در کلاس‏های شبانه‏ای که در مدرسه متوسطه برپا می شد شرکت کرده، پس از موفقیت در امتحانات به شغل معلمی بپردازند. 

در این کلاس‏ها علاوه بر علوم مقدماتی و ادبیات، اصول تدریس توسط کسانی چون ابوالقاسم فیوضات (موسس نخستین کودکستان در کشور) آموزش داده می شد. 

از معلم های دبیرستان فردوسی در سال های اولیه می توان به ابوالقاسم فیوضات (ریاضی)، باقر طلیعه (عربی)، علیخان ادیب خلوت آشتیانی (فارسی و تاریخ)، صالح خان ادهم (حقوق و تعلیمات مدنی)، علی مجیر ملوکی (شیمی) اشاره کرد. 

ساختمان دبیرستان فردوسی از نظر بزرگی نیز در نوع خود کم مانند است به طوری که وسعت آن به حدود یک هکتار می رسد. 



دبیرستان فردوسی (مدرسه متوسطه محمدیه) از ابتدای تاسیس آن در سال 1295 شمسی همواره به عنوان یکی از مهدهای اصلی پرورش بزرگان ایرانی در عرصه های مختلف مطرح بوده و چه از نظر قدمت و چه از لحاظ توان علمی تنها مدرسه در ایران بوده که تا دو دهه قبل پا به پای دبیرستان البرز تهران (کالج آمریکایی ها) کورس رقابت می زد. 

هر چند نخستین کتابخانه مدرسه ای یا به قول کتابداران و علمای علم اطلاع رسانی، نخستین کتابخانه آموزشگاهی منطقه به سال 1333 قمری در دبیرستان ملی ارامنه تبریز - که بعدها دبیرستان سروش نام گرفت تاسیس شد، اما بزرگمردان حوزه فرهنگ و معارف منطقه که آن روزها در ایران شهرت و جایگاهی داشتند، آستین بالا زدند تا تبریز یکی از طلایه داران فرهنگ ایران زمین در این زمینه نیز عقب نماند و دانش آموزان مسلمان این شهر نیز که طبعا برای استفاده از کتابخانه های ارامنه با مشکلاتی مانند تفاوت های زبانی و فرهنگی مواجه بودند، بتوانند کتابخانه مدرسه ای آبرومند و در خور شانی برای استفاده داشته باشند. 

در همین راستا و با این نیت خیر بود کهˈ اسماعیل امیرخیزی ˈکه از نوادر دوران محسوب می شد، با همت بلند خود مقدمات تشکیل کتابخانه دبیرستان فردوسی را که در آن دوران مدرسه متوسطه محمدیه خوانده می شد، بنیان گذاشت. 

ˈبهروز خاماچیˈ محقق تبریزی در این مورد می نویسد: ˈکتابخانه فردوسی تبریز یکی از بهترین کتابخانه های دبیرستان های تبریز است که در سال 1299 شمسی به همت اسماعیل امیرخیزی تاسیس شد که بالغ بر یک هزار و 700 جلد کتاب در آغاز داشتˈ.

از آنجا که دبیرستان فردوسی از همان نخستین دوران آغاز به کار آن، محفل دانشمندان و معارف پرورانی چون میرزا باقر طلیعه (نخستین مدیر این مدرسه و ناشر روزنامه معروف فکاهی عنکبوت) ، دکتر علی اکبر پیشوا (از حقوقدانان و روزنامه نگاران برجسته سال های نخست سده 1300 ش و مدیر نشریه های آذر و آذرآبادگان) ، عبدالله عبدالله زاده فریور (از بزرگان عرصه تئاتر ایران) ، میرزا تقی رفعت (بنیانگذار شعر نو در ایران) و برادرش محسن رفعت و ده ها ستاره درخشان علم دوست و دانش پرور دیگر بود، به زودی بازار کتابخانه دبیرستان رونقی یافت و نسخ خطی و چاپی (سربی و سنگی) زیادی که بسیاری از آنها در نوع خود بی مانند بودند، برای مطالعه در دسترس دانش آموزان قرار گرفت. 

کتابخانه دبیرستان فردوسی از همان نخستین سال های راه اندازی آن، مرجع خوب و ارزشمندی برای کسانی شد که هر یک در سال های بعد به سان ستاره ای درخشان در آسمان ادبیات، تاریخ، فرهنگ و علوم مختلف ایران درخشیدند. 

تعداد مجموعه کتاب های این کتابخانه در سال 1348، حدود هشت هزار جلد بود و از همین جا می توان پی برد که از آغاز فعالیت کتابخانه دبیرستان فردوسی در سال 1337 ق. تا سال مورد اشاره به طور متوسط سالانه حدود 500جلد کتاب بر شمار کتاب های آن افزوده شده و در تاریخ مزبور کتابخانه دبیرستان فردوسی یکی از کتابخانه های کم مانند آموزشگاهی در ایران محسوب می شد. 

دکتر جعفر دادمنش (از بزرگان رشته دندانپزشکی ایران)، دکتر کاظم عدادی ابراهیمی (از پیشکسوتان پزشکی کودکان)، پروفسور فرید (پدر جغرافی ایران) و ساموئل خاچیکیان (بنیانگذار سینمای وحشت در ایران) و صدها چهره و شخصیت برجسته دیگر در زمره کسانی هستند که سالی یا چند سالی را در مکتب دبیرستان فردوسی تحصیل کرده و همگی به دوران دانش آموزی شان در این مکان علمی آموزشی بالیده اند و در خاطرات شان از آن دوران به نیکی و خوشی یاد کرده اند. 

به امید روزی که تحصیل کردگان این مدرسه تاریخی و خوشنام با همت زحمت کشان حوزه فرهنگ و معارف کهن شهر تبریز، گامی اساسی برای صیانت از این میراث زنده و گویای تاریخ یکصد ساله آموزش متوسطه بردارند. 

ایرنا پیشنهاد می کند که برای یکصدمین سالگرد تاسیس این دبیرستان کهن ایران و پاسداشت دستاوردهای یکصد ساله آموزشی دبیرستان فردوسی تبریز جشن 100 سالگی با نمایشگاه جنبی و دعوت از فارغ التحصیلان بنام معاصر آن برگزار و از حالا دبیرخانه این مراسم تشکیل شود. 

دبیرستان فردوسی تبریز در سال 1295 شمسی تاسیس و به شماره 6175 در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است.


ارسال نظر